Zapalenie skórno-mięśniowe to rzadka, układowa choroba autoimmunologiczna, w której układ odpornościowy atakuje przede wszystkim skórę i mięśnie, a niekiedy także płuca, serce i inne narządy. Nie jest to choroba zakaźna ani zwykła „wysypka z osłabieniem”, lecz odrębna jednostka chorobowa należąca do idiopatycznych miopatii zapalnych, czyli zapalnych chorób mięśni o nie do końca wyjaśnionej przyczynie. Typowe są charakterystyczne zmiany skórne oraz postępujące osłabienie mięśni, ale obraz choroby bywa zróżnicowany i podobne objawy mogą występować także w wielu innych schorzeniach. Dlatego rozpoznanie opiera się na całościowej ocenie lekarskiej, badaniach laboratoryjnych, obrazowych i czasem histopatologicznych.

Czym jest zapalenie skórno-mięśniowe?

Zapalenie skórno-mięśniowe to pełna polska nazwa choroby znanej także jako dermatomyositis. W starszej dokumentacji można spotkać określenie dermatomiozyt lub choroba skórno-mięśniowa, ale obecnie najczęściej używa się nazwy zapalenie skórno-mięśniowe. Jest to autoimmunologiczna układowa choroba tkanki łącznej, zaliczana do grupy idiopatycznych miopatii zapalnych.

„Autoimmunologiczna” oznacza, że układ odpornościowy wytwarza nieprawidłową reakcję przeciwko własnym tkankom. „Układowa” oznacza z kolei, że choroba może wykraczać poza jeden narząd. Najbardziej typowo zajmuje:

• skórę,
• mięśnie szkieletowe, zwłaszcza obręczy barkowej i biodrowej,
• czasem płuca, szczególnie w postaci śródmiąższowej choroby płuc,
• rzadziej serce, przewód pokarmowy i stawy.

U części chorych występują wyraźne objawy skórne i mięśniowe jednocześnie, ale istnieje także postać amiopatyczna, w której typowe zmiany skórne pojawiają się bez klinicznie uchwytnego osłabienia mięśni. To ważne rozróżnienie: typowa wysypka nie jest sama w sobie zapaleniem skórno-mięśniowym, a jedynie jednym z możliwych objawów choroby.

Choroba występuje zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Postać dziecięca określana jest jako młodzieńcze zapalenie skórno-mięśniowe. U dorosłych szczególne znaczenie ma związek niektórych przypadków z nowotworami, dlatego rozpoznanie tej choroby wymaga myślenia nie tylko o mięśniach i skórze, ale też o możliwych chorobach towarzyszących.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Bezpośrednia przyczyna zapalenia skórno-mięśniowego nie jest jednoznacznie ustalona. Aktualna wiedza wskazuje, że choroba rozwija się wskutek złożonego współdziałania predyspozycji genetycznej, zaburzeń odpowiedzi immunologicznej oraz czynników środowiskowych. To ważne: czynnik ryzyka nie jest tym samym co przyczyna. Obecność czynnika ryzyka zwiększa prawdopodobieństwo choroby, ale jej nie przesądza.

Najbardziej prawdopodobny mechanizm obejmuje uszkodzenie drobnych naczyń krwionośnych i aktywację odporności wrodzonej oraz nabytej, z udziałem interferonów typu I i autoprzeciwciał swoistych dla zapalnych miopatii. W efekcie dochodzi do zapalenia i uszkodzenia tkanek, głównie skóry i mięśni.

Potwierdzone lub dobrze udokumentowane elementy związane z rozwojem choroby obejmują:

• nieprawidłową aktywację układu odpornościowego,
• obecność określonych autoprzeciwciał, na przykład przeciw Mi-2, MDA5, TIF1-γ, NXP2 lub SAE,
• współwystępowanie z nowotworem u części dorosłych chorych, zwłaszcza w określonych podtypach serologicznych,
• predyspozycję genetyczną dotyczącą wybranych wariantów układu HLA.

Niemodyfikowalne czynniki ryzyka:

• płeć żeńska, bo choroba częściej dotyczy kobiet niż mężczyzn,
• wiek dorosły średni i starszy lub wiek dziecięcy w przypadku postaci młodzieńczej,
• indywidualna podatność genetyczna,
• współistnienie innych chorób autoimmunologicznych.

Modyfikowalne lub częściowo modyfikowalne czynniki ryzyka i czynniki wyzwalające:

• ekspozycja na promieniowanie ultrafioletowe, które może nasilać objawy skórne,
• niektóre infekcje, traktowane raczej jako potencjalne czynniki wyzwalające niż udowodniona przyczyna,
• niektóre leki, w rzadkich przypadkach związane z obrazem polekowym przypominającym zapalenie skórno-mięśniowe,
• palenie tytoniu, które może zwiększać ryzyko lub pogarszać przebieg części chorób autoimmunologicznych, choć dane dla samego zapalenia skórno-mięśniowego nie są całkowicie jednoznaczne.

Zapalenie skórno-mięśniowe jest chorobą rzadką. Częstość występowania różni się między badaniami i populacjami, dlatego precyzyjne liczby zależą od regionu i zastosowanych kryteriów diagnostycznych. Wiadomo jednak, że jest to jednostka zdecydowanie rzadsza niż na przykład reumatoidalne zapalenie stawów czy łuszczyca.

Objawy

Objawy zapalenia skórno-mięśniowego mogą rozwijać się stopniowo lub podostro, w ciągu tygodni do miesięcy. U części pacjentów dominują zmiany skórne, u innych osłabienie mięśni, a u części pierwszym problemem są powikłania płucne.

Najbardziej typowe objawy skórne to:

• rumień heliotropowy – sino-fioletowe lub czerwono-fioletowe zabarwienie powiek, często z obrzękiem,
• grudki Gottrona – wyniosłe, łuszczące się, czerwono-fioletowe zmiany nad stawami palców rąk, łokciami lub kolanami,
• rumień na twarzy, szyi, karku i górnej części klatki piersiowej, nasilający się po słońcu,
• świąd, który bywa znaczny i jest niedocenianym objawem tej choroby,
• zmiany okołopaznokciowe z poszerzeniem naczynek, pękaniem skórek i tkliwością,
• szorstka, pękająca skóra dłoni określana czasem jako „ręce mechanika”, częściej kojarzona z zespołem antysyntetazowym, ale możliwa także w nakładaniu się zespołów.

Najbardziej typowe objawy mięśniowe to:

• symetryczne osłabienie mięśni położonych bliżej tułowia, czyli obręczy barkowej i biodrowej,
• trudności ze wstawaniem z krzesła, wchodzeniem po schodach, podnoszeniem rąk nad głowę, czesaniem się,
• uczucie męczliwości mięśni,
• bóle mięśni, choć nie u każdego są obecne.

Objawy pozamięśniowe i mniej charakterystyczne:

• duszność i suchy kaszel związane ze śródmiąższową chorobą płuc,
• trudności w połykaniu, krztuszenie się, chrypka,
• spadek masy ciała, gorączka, osłabienie ogólne,
• bóle stawów lub sztywność,
• kołatanie serca lub gorsza tolerancja wysiłku przy zajęciu serca,
• u dzieci zwapnienia w skórze i tkankach miękkich.

Warto podkreślić, że pojedynczy objaw nie potwierdza choroby. Osłabienie mięśni może wynikać z wielu innych przyczyn, takich jak niedoczynność tarczycy, działania niepożądane leków, zaburzenia elektrolitowe, inne miopatie, choroby neurologiczne czy ogólne wyniszczenie. Podobnie wysypka wokół oczu nie jest automatycznie dowodem zapalenia skórno-mięśniowego.

Przebieg choroby

Przebieg bywa bardzo zróżnicowany. U części chorych choroba ma charakter podostry i przewlekły, z okresami zaostrzeń i remisji. U innych postępuje szybciej, szczególnie gdy współistnieje zajęcie płuc. Możliwe są również nawroty po okresie poprawy.

W praktyce klinicznej wyróżnia się kilka postaci, między innymi:

• postać klasyczną z objawami skórnymi i mięśniowymi,
• postać amiopatyczną lub hipomiopatyczną,
• postać młodzieńczą,
• postać związaną z nowotworem,
• postać nakładania się z innymi chorobami układowymi tkanki łącznej.

Niektórzy pacjenci mają chorobę skąpoobjawową na początku, co opóźnia rozpoznanie. U innych pierwszym zauważalnym problemem jest duszność albo zaburzenia połykania. To jeden z powodów, dla których diagnostyka wymaga szerokiego spojrzenia, a nie tylko oceny siły mięśni.

Rozpoznanie

Rozpoznanie zapalenia skórno-mięśniowego stawia się na podstawie całości obrazu klinicznego. Nie istnieje jeden test, który u wszystkich pacjentów jednoznacznie potwierdza lub wyklucza chorobę. Lekarz bierze pod uwagę wywiad, badanie fizykalne, wyniki badań krwi, badań mięśni, obrazowanie oraz czasem biopsję skóry lub mięśnia.

Podstawowe elementy diagnostyki obejmują:

• ocenę objawów skórnych i siły mięśniowej,
• oznaczenie enzymów mięśniowych, takich jak kinaza kreatynowa, aminotransferazy, LDH i aldolaza,
• badania przeciwciał, w tym przeciwciał swoistych dla miopatii zapalnych i przeciwciał towarzyszących,
• elektromiografię, czyli badanie czynności mięśni i nerwów, jeśli jest potrzebna,
• rezonans magnetyczny mięśni, który pomaga wykryć obszary zapalenia i dobrać miejsce biopsji,
• biopsję mięśnia lub skóry w wybranych przypadkach,
• ocenę płuc, na przykład tomografię komputerową wysokiej rozdzielczości i badania czynnościowe, jeśli występują objawy oddechowe lub odpowiednie przeciwciała,
• badania przesiewowe w kierunku nowotworu u dorosłych zgodnie z wiekiem, płcią, czynnikami ryzyka i profilem choroby.

W diagnostyce pomagają kryteria klasyfikacyjne, stosowane głównie w badaniach i do uporządkowania rozpoznań. Są one przydatne klinicznie, ale nie zastępują indywidualnej oceny lekarskiej. Trzeba też pamiętać o ograniczeniach badań:

• enzymy mięśniowe mogą być prawidłowe, zwłaszcza w postaci amiopatycznej lub przy niewielkim zajęciu mięśni,
• przeciwciała nie występują u wszystkich chorych,
• zmiany w biopsji nie zawsze są jednoznaczne,
• wyniki obrazowania i EMG mogą nakładać się z innymi miopatiami.

Diagnostyka różnicowa obejmuje między innymi:

• polimiozyt i autoimmunologiczną martwiczą miopatię,
• miopatie polekowe, w tym po statynach,
• wtrętowe zapalenie mięśni,
• toczeń rumieniowaty układowy, twardzinę układową i mieszane choroby tkanki łącznej,
• miopatie metaboliczne i genetyczne,
• choroby neurologiczne, takie jak miastenia czy choroby neuronu ruchowego,
• choroby skóry dające podobne wysypki, na przykład toczeń skórny lub egzemy.

U dorosłych po rozpoznaniu szczególnie ważna jest ocena ryzyka nowotworu. Nie oznacza to, że każdy pacjent ma raka, ale ryzyko niektórych nowotworów jest w tej grupie większe niż w populacji ogólnej, zwłaszcza w pierwszych latach od rozpoznania i w wybranych podtypach autoprzeciwciał. Zakres badań przesiewowych powinien ustalać lekarz.

Leczenie

Leczenie zapalenia skórno-mięśniowego zależy od postaci choroby, nasilenia objawów, zajęcia narządów wewnętrznych, wieku chorego, przeciwwskazań i decyzji zespołu medycznego. Nie ma jednego uniwersalnego schematu dla wszystkich.

Najczęściej stosowane grupy metod leczenia to:

• glikokortykosteroidy, zwykle jako leczenie początkowe w aktywnej chorobie mięśniowej lub narządowej,
• leki immunosupresyjne i immunomodulujące, takie jak metotreksat, azatiopryna, mykofenolan mofetylu, takrolimus lub cyklosporyna, dobierane zależnie od obrazu klinicznego,
• immunoglobuliny dożylne, zwłaszcza w wybranych cięższych lub opornych przypadkach; dla części zastosowań istnieją dane z badań randomizowanych,
• leki biologiczne, na przykład rytuksymab, w niektórych przypadkach opornych na leczenie standardowe; siła dowodów zależy od konkretnej sytuacji klinicznej,
• leczenie miejscowe zmian skórnych, w tym preparaty przeciwzapalne stosowane na skórę,
• ścisła fotoprotekcja, czyli ochrona przed promieniowaniem UV,
• rehabilitacja ruchowa i fizjoterapia, które po opanowaniu ostrej aktywności choroby pomagają odzyskać siłę i sprawność,
• leczenie powikłań, na przykład dysfagii, śródmiąższowej choroby płuc czy zaburzeń sercowych.

W praktyce opieka nad pacjentem często wymaga współpracy reumatologa, dermatologa, neurologa, pulmonologa, rehabilitanta, a czasem onkologa. U dzieci w opiekę włącza się reumatologa dziecięcego.

Ograniczenia i działania niepożądane terapii są istotne. Glikokortykosteroidy mogą powodować między innymi osteoporozę, cukrzycę posteroidową, nadciśnienie, przyrost masy ciała i zwiększone ryzyko zakażeń. Leki immunosupresyjne wymagają monitorowania morfologii krwi, prób wątrobowych, czynności nerek i oceny działań niepożądanych specyficznych dla danej substancji. Część terapii zwiększa podatność na infekcje, dlatego decyzja o leczeniu zawsze wymaga wyważenia korzyści i ryzyka.

Monitorowanie skuteczności obejmuje zwykle:

• ocenę siły mięśniowej i sprawności,
• kontrolę zmian skórnych,
• oznaczanie enzymów mięśniowych, jeśli były podwyższone,
• ocenę połykania i stanu odżywienia,
• badania płuc i serca, gdy są zajęte lub zagrożone,
• nadzór nad bezpieczeństwem leczenia, w tym badania laboratoryjne.

Powikłania

Zapalenie skórno-mięśniowe może prowadzić do powikłań wynikających zarówno z samej choroby, jak i z leczenia. Najważniejsze to:

• śródmiąższowa choroba płuc, która może przebiegać przewlekle lub szybko narastać,
• zaburzenia połykania z ryzykiem zachłyśnięcia i niedożywienia,
• znaczne ograniczenie sprawności fizycznej i utrata masy mięśniowej,
• powikłania sercowe, na przykład zaburzenia rytmu lub zapalenie mięśnia sercowego, choć występują rzadziej niż zajęcie płuc,
• zwapnienia tkanek miękkich, szczególnie u dzieci,
• zakażenia związane z immunosupresją,
• powikłania osteometaboliczne i naczyniowe leczenia steroidami,
• współistnienie nowotworu u części dorosłych pacjentów.

Rokowanie

Rokowanie jest zróżnicowane i zależy od wielu czynników. Lepsze wyniki osiąga się zwykle przy wczesnym rozpoznaniu i szybkim wdrożeniu leczenia. Gorsze rokowanie mogą wiązać się z ciężkim zajęciem płuc, znaczną dysfagią, opóźnionym rozpoznaniem, współistnieniem nowotworu oraz niektórymi profilami autoprzeciwciał.

U części chorych możliwa jest remisja, czyli długotrwałe wyciszenie choroby. U innych zapalenie skórno-mięśniowe ma przebieg nawrotowy lub przewlekle aktywny. Nawet przy dobrej kontroli stanu zapalnego choroba może wpływać na jakość życia, zdolność do pracy, wydolność fizyczną, sen i zdrowie psychiczne. Przewlekły świąd, zmęczenie oraz ograniczenie sprawności bywają dużym obciążeniem.

Najważniejsze informacje o zapaleniu skórno-mięśniowym

Obszar	Najważniejsze informacje	Znaczenie kliniczne	Ważne zastrzeżenie
Charakter choroby	Zapalenie skórno-mięśniowe jest rzadką autoimmunologiczną chorobą układową należącą do idiopatycznych miopatii zapalnych.	Wymaga oceny nie tylko skóry i mięśni, ale też możliwego zajęcia płuc, serca i innych narządów.	Nie jest chorobą zakaźną i nie przenosi się między ludźmi.
Typowe objawy	Charakterystyczne są grudki Gottrona, rumień heliotropowy oraz symetryczne osłabienie mięśni obręczy barkowej i biodrowej.	Zestaw tych objawów powinien skłaniać do pilnej diagnostyki w kierunku miopatii zapalnej.	Pojedyncza wysypka lub samo osłabienie nie potwierdzają rozpoznania.
Postacie choroby	Istnieje postać klasyczna, amiopatyczna, młodzieńcza, związana z nowotworem i postacie nakładania się z innymi chorobami autoimmunologicznymi.	Rodzaj postaci wpływa na dobór badań, leczenia i monitorowania.	Brak osłabienia mięśni nie wyklucza choroby, jeśli obecne są typowe zmiany skórne.
Diagnostyka	Rozpoznanie opiera się na obrazie klinicznym, badaniach krwi, przeciwciałach, rezonansie mięśni, czasem EMG oraz biopsji.	Pozwala odróżnić chorobę od innych miopatii, chorób skóry i zaburzeń neurologicznych.	Żaden pojedynczy test nie jest doskonały; możliwe są wyniki fałszywie ujemne i niejednoznaczne.
Leczenie	Stosuje się glikokortykosteroidy, leki immunosupresyjne, immunoglobuliny, czasem leki biologiczne oraz rehabilitację i fotoprotekcję.	Wczesne leczenie zmniejsza ryzyko trwałego uszkodzenia mięśni i powikłań narządowych.	Dobór terapii musi być indywidualny i prowadzony pod kontrolą lekarza.
Powikłania	Najpoważniejsze to śródmiąższowa choroba płuc, dysfagia, niedożywienie, zakażenia oraz u części dorosłych współistnienie nowotworu.	Te powikłania w największym stopniu wpływają na rokowanie i wymagają aktywnego monitorowania.	Ryzyko powikłań różni się między pacjentami i nie u każdego przebieg jest ciężki.
Nowotwory	U dorosłych zapalenie skórno-mięśniowe może współwystępować z nowotworami częściej niż w populacji ogólnej.	Potrzebna jest ocena onkologiczna dostosowana do wieku, płci, objawów i profilu przeciwciał.	Nie oznacza to, że rozpoznanie choroby jest równoznaczne z obecnością nowotworu.
Profilaktyka i kontrola	Nie ma pewnej profilaktyki pierwotnej, ale ważne są ochrona przeciwsłoneczna, szczepienia zgodne z zaleceniami i regularne kontrole.	Pozwala to ograniczać zaostrzenia skórne, szybciej wykrywać powikłania i bezpieczniej prowadzić leczenie.	Szczegółowy plan kontroli zależy od aktywności choroby i stosowanych leków.

Profilaktyka i zmniejszanie ryzyka

Nie istnieje znana, pewna metoda zapobiegania zapaleniu skórno-mięśniowemu, ponieważ bezpośrednia przyczyna choroby nie jest jednoznacznie poznana. Można jednak ograniczać ryzyko zaostrzeń i powikłań.

Najważniejsze działania profilaktyczne i wtórne obejmują:

• regularną ochronę przeciwsłoneczną, w tym unikanie nadmiernej ekspozycji UV i stosowanie odzieży ochronnej oraz filtrów,
• wczesne zgłaszanie nowych objawów, zwłaszcza duszności, problemów z połykaniem i szybkiego narastania osłabienia,
• kontrole lekarskie zgodne z zaleceniami, w tym monitorowanie działań niepożądanych leczenia,
• szczepienia zgodne z oficjalnymi rekomendacjami dla osób leczonych immunosupresyjnie; zakres szczepień wymaga indywidualnej oceny medycznej,
• rehabilitację i stopniowo dostosowany wysiłek fizyczny pod nadzorem specjalistów,
• zaprzestanie palenia tytoniu, co może poprawiać ogólny stan zdrowia i ograniczać ryzyko powikłań płucnych,
• zalecane badania przesiewowe w kierunku nowotworów odpowiednie dla wieku i płci, a u części pacjentów także poszerzoną diagnostykę ustalaną indywidualnie.

U kobiet planujących ciążę konieczna jest wcześniejsza konsultacja lekarska, ponieważ aktywność choroby i niektóre leki mogą wpływać na bezpieczeństwo matki i płodu. U dzieci szczególne znaczenie ma rehabilitacja, monitorowanie wzrastania oraz zapobieganie zwapnieniom i przykurczom. U seniorów trzeba zwracać większą uwagę na kruchość mięśniową, ryzyko upadków i działania niepożądane wielolekowej terapii.

Kiedy należy pilnie szukać pomocy medycznej?

Pilna ocena medyczna jest potrzebna wtedy, gdy pojawiają się objawy mogące wskazywać na ciężkie zajęcie narządowe lub bezpośrednie zagrożenie zdrowia. Dotyczy to zwłaszcza:

• szybko narastającej duszności, spoczynkowych trudności w oddychaniu lub sinienia,
• znacznych trudności w połykaniu, krztuszenia się płynami lub podejrzenia zachłyśnięcia,
• gwałtownego osłabienia uniemożliwiającego chodzenie, wstawanie lub unoszenie głowy,
• bólu w klatce piersiowej, omdlenia, nagłego kołatania serca,
• objawów ciężkiego zakażenia podczas leczenia immunosupresyjnego, takich jak wysoka gorączka, zaburzenia świadomości czy nasilona duszność.

W przypadku ciężkiej duszności, utraty przytomności lub innych objawów stanu nagłego należy pilnie wezwać pomoc medyczną.

Co wiadomo, a czego nadal nie wiadomo?

W ostatnich latach wiedza o zapaleniu skórno-mięśniowym wyraźnie się poszerzyła. Dobrze udokumentowano, że choroba ma podłoże autoimmunologiczne, a określone autoprzeciwciała wiążą się z różnymi fenotypami klinicznymi, na przykład większym ryzykiem zmian skórnych, zajęcia płuc czy nowotworu. Coraz lepiej poznano też rolę ścieżki interferonowej i mikroangiopatii, czyli uszkodzenia drobnych naczyń.

Nadal jednak nie wiadomo jednoznacznie, dlaczego u konkretnej osoby choroba rozwija się w danym momencie i dlaczego jej przebieg bywa tak różny. Wyniki badań dotyczące wpływu niektórych czynników środowiskowych są niespójne, a zalecenia terapeutyczne w trudniejszych przypadkach mogą różnić się między krajami i ośrodkami. W wielu sytuacjach decyzja wymaga indywidualnej oceny medycznej oraz doświadczenia zespołu leczącego.

Dostępne dane sugerują także, że pod nazwą zapalenie skórno-mięśniowe kryje się kilka biologicznie odmiennych podtypów choroby. To ważny kierunek badań, ponieważ może prowadzić do bardziej precyzyjnego, spersonalizowanego leczenia.

Czy zapalenie skórno-mięśniowe jest chorobą zakaźną?

Nie. Jest to choroba autoimmunologiczna, a nie infekcyjna. Nie przenosi się drogą kropelkową, przez kontakt, krew ani żywność.

Czy każda wysypka i ból mięśni oznaczają zapalenie skórno-mięśniowe?

Nie. Takie objawy mogą występować w licznych innych chorobach, w działaniach niepożądanych leków, po infekcjach i przy przeciążeniu mięśni. Rozpoznanie wymaga oceny całego obrazu klinicznego i badań dodatkowych.

Czy w zapaleniu skórno-mięśniowym zawsze występuje osłabienie mięśni?

Nie zawsze. Istnieje postać amiopatyczna, w której dominują typowe zmiany skórne bez wyraźnego klinicznie osłabienia mięśni. Tacy pacjenci nadal wymagają specjalistycznej oceny, ponieważ mogą być zagrożeni innymi powikłaniami, w tym zajęciem płuc.

Czy zapalenie skórno-mięśniowe ma związek z nowotworem?

U części dorosłych tak. Ryzyko nowotworu jest wyższe niż w populacji ogólnej, ale nie dotyczy wszystkich pacjentów. Dlatego po rozpoznaniu zwykle zaleca się ocenę onkologiczną dostosowaną do wieku, płci, objawów i wyników badań.

Czy chorobę można całkowicie wyleczyć?

Nie da się obiecać trwałego wyleczenia każdemu choremu. U części osób możliwa jest długotrwała remisja, u innych przebieg jest przewlekły lub nawrotowy. Wczesne leczenie poprawia szanse na dobrą kontrolę choroby.

Jakie badania są najważniejsze przy podejrzeniu choroby?

Najważniejsze są dokładny wywiad i badanie lekarskie, ocena enzymów mięśniowych, badania przeciwciał związanych z miopatiami zapalnymi oraz ocena mięśni i narządów zajętych chorobą. W zależności od sytuacji potrzebne mogą być rezonans mięśni, EMG, biopsja skóry lub mięśnia oraz badania płuc.

Czy aktywność fizyczna jest bezpieczna?

Zwykle tak, ale powinna być dostosowana do aktywności choroby i możliwości pacjenta. Rehabilitacja prowadzona pod nadzorem specjalistów jest ważnym elementem leczenia, natomiast intensywny wysiłek bez oceny medycznej może być niewłaściwy w okresie aktywnego zapalenia.

Czy dzieci chorują tak samo jak dorośli?

Nie całkiem. Młodzieńcze zapalenie skórno-mięśniowe ma pewne cechy wspólne z postacią dorosłych, ale częściej wiąże się na przykład ze zwapnieniami tkanek miękkich, a związek z nowotworami jest dużo słabszy niż u dorosłych. Leczenie i monitorowanie powinny więc uwzględniać wiek pacjenta.